The never ending story

Ik kwam HEM tegen en terwijl ik stoer vertelde over al het leuks dat ik vorig weekend uitstak begon dat molentje in mijn hoofd te draaien:  ‘Nog steeds last van schilfertjes zo te zien.  En zeker niet vermagerd, die pull is dan wel van een duur merk maar flateren doet hij niet.  Ik heb altijd al gezegd dat zwart je niet goed staat.  Kapper op congé zeker?  Je baardje daarentegen laat je beter terug groeien, dan heb je zo geen babyface.  En doe alsjeblieft dat gsm-oortje uit als je met me praat. Geste-pé.  Communiceren is nog altijd niet je grootste talent.  Welke talenten had je nu weeral?  Oeps, ik moet heel hard nadenken.  Zwijgen als ik vroeg wat er scheelde, er niet zijn als je nodig was en vooral weglopen. 

“Tot één van dees” zeg je terwijl je je hand op mijn rug legt en een kus geeft.  “Yep, C U” zeg ik cool, 'loser' mompel ik in mezelf.

En terwijl hij wegloopt zeg ik tegen mezelf 'trut, zie hem toch niet zo graag'.

Niet toen HIJ zei ‘ik ben verliefd op haar’ of ‘het is voorbij, ik wil scheiden’ maar wel toen HIJ zei ‘jij kan geen tweede kind aan’. 

Dat was het meest pijnlijke dat HIJ of zelfs iemand anders ooit tegen me had gezegd. 

We probeerden al een tijdje zwanger te raken van een tweede vedette maar door een klein medisch probleem lukte dat niet onmiddellijk.
Gelukkig moet ik nu zeggen.

Het was ZIJ die me op een dag zei; “Zou je niet terug je pil pakken, HIJ is niet zeker meer van een tweede kind.”.  ZIJ was toen het vrouwelijke deel van onze beste vrienden. ZIJ was ook diegene waarmee HIJ samenwerkte, zijn hart bij uitstortte, op wie HIJ verliefd werd.  ZIJ is diegene waarmee hij nu samen is, van kort nadat hij bij me wegging.

Ik heb hem toen gezegd ‘Alleen zou ik het niet aankunnen, samen wel’. Maar dat was het net, er was geen WIJ meer. HIJ was in gedachten al weg.

En eigenlijk durf ik te zeggen dat HIJ het niet had aangekund, een tweede kind. Niet fulltime. Flesjes geven, pampers verversen, ’s nachts opstaan. De eerste maanden hielp HIJ bij alles. Totdat ons vedette van een goede slaper veranderde in een ‘blijter’.  Van vijf tot negen ’s avonds liep ik met haar op mijn arm. En hoe meer ze weende, hoe langer HIJ wegbleef en hoe drukker HIJ het had. HIJ wou rust en een happy family als HIJ thuiskwam, geen wenend kind en een gestresseerde vrouw.

Nu slaapt ons vedette weer flink en is HIJ een superpapa. Twee avonden op de week. HIJ heeft niet meer gevraagd, co-ouderschap was niet te combineren met zijn job en tja de voetbal is er ook nog hé.

HIJ is een goede papa, een parttime papa.

(Maar nooit meer dan dat.)

Zes jaar heeft ze geleerd wat blijven was:
wat ouders deden, en wat alles dus ging doen:
een tafel bij een stoel, nu bij toen.
Het meervoud van geluk was: wij.

Sindsdien heeft ze geleerd wat enkelvoud is.
Zij. Nu weer half van jou, morgen half van mij.

Toen ze acht was was ze tien.
Eén helft van haar gezicht lief,
de andere liever. Bang om te kiezen
tussen verliezen en verliezen.

Vandaag is ze gewoon twaalf.
Vier ouders, twee echt, twee stief.
Slapen gaan moet met eindeloos gezoen.
Ze wint altijd. Ze heeft geleerd wat blijven is.
Wat ouders niet en kinderen wel doen.

-Herman De Coninck-

Ook al is mijn vedette vele jonger dan het kind in dit gedicht en heeft ze nog maar één stiefouder (eikes, de eerste keer dat ik haar zo noem), het is heel herkenbaar.  Soms is ze zo opgewonden als ze de papa en mij samenziet dat ze met zichzelf geen blijf weet.  Vorige week, vlak nadat hij haar had gebracht, zei ze:
"Mama, ik wil iets zeggen"
"Ja, bolleke" zei ik.
"Mama en Papa samen, mooi"
Slik.
Ik wist even niet wat zeggen.

Vannacht uitgeweest.  Verstand op nul.  Dansen, lachen, door-  gaan.  Maar nu de  kater, niet van de alcohol, wel van mijn gedachten en gevoelens die in overdrive werken.  'Wat als'-vragen.  Wat als die dokter niet had gezegd dat ik waarschijnlijk die stomme immuniblabla-ziekte heb. Wat als ik niet zo persé een tweede kind had gewild.  Wat als ik niet die bloedingen had gehad, deftige sex kunnen hebben en minder emotioneel was.  Wat als ik niet 10 min te vroeg in zijn praktijk was toegekomen met de deur op slot.

Het heeft geen nut, dat weet ik, maar het blijft draaien in mijn hoofd. Zoveel vragen, zoveel tranen, zoveel pijn.  

Wat als ik nu eindelijk zou kunnen afsluiten en doorgaan …

Ik zou het zo graag.

Vandaag 5 jaar geleden