The never ending story

‘Ik hou van jou’, zei je tussen twee monden vol wafel.

Maar niet grappig; ook helemaal niet raar.

Een bal die je met alle ervaring van je drie jaar

vriendelijk naar mij toe rolde over tafel.

Ik bloosde haast als de eerste keer.

Niet elke dag, hoor ik dat zeggen, laat staan menen.

en als het toch gebeurt, heb ik geen antwoord meer.

Zoveel keer jouw leeftijd, ben ik tien keer

minder in staat te zegge wat jij zei; niet in staat

zomaar voor iemands voeten de lading bakstenen

van een verklaring uit te storten.  Als ik het toch probeer

blijft het in mijn keel steken, een visgraat.

Want wat men passie noemt, dat leer

je nog wel, komt vaak op omverrijden neer.

Niet bij mij: ik ben zo knap dat ik alles kan geven

en mijn hart houden.  Kussen zijn kussen.

Een bed is een bed.  Zielen hoeven daar niet tussen

te komen.  Jij zegt: een bed?  Is om te slapen?  Moge

het zo ongestoord: dat je nooit met open ogen

iemand naast je haast niet huilen hoort.

Herman de Coninck naar Jonathan Price

Op het kruispunt van het leven

kamen we elkaar tegen

en omdat onze harten op rood sloegen

bleven we staan

Als het groen wordt

Zullen we dan dezelfde weg inslaan?

Dit schreef ik in '94

12 jaar volgden we dezelfde weg.

Toen sloeg hij de andere kant uit.

Nu vind ik alleen mijn weg, zonder GPS ;-)

Als jij bent boom

in tuin van Eden

weet dan dat ik

nooit van een ander

zal eten.

Ik schreef dit in '94 en het stond op de cover van onze trouwmis.
Ik hield mijn belofte,  hij beet in de appel. 

Zes jaar heeft ze geleerd wat blijven was:
wat ouders deden, en wat alles dus ging doen:
een tafel bij een stoel, nu bij toen.
Het meervoud van geluk was: wij.

Sindsdien heeft ze geleerd wat enkelvoud is.
Zij. Nu weer half van jou, morgen half van mij.

Toen ze acht was was ze tien.
Eén helft van haar gezicht lief,
de andere liever. Bang om te kiezen
tussen verliezen en verliezen.

Vandaag is ze gewoon twaalf.
Vier ouders, twee echt, twee stief.
Slapen gaan moet met eindeloos gezoen.
Ze wint altijd. Ze heeft geleerd wat blijven is.
Wat ouders niet en kinderen wel doen.

-Herman De Coninck-

Ook al is mijn vedette vele jonger dan het kind in dit gedicht en heeft ze nog maar één stiefouder (eikes, de eerste keer dat ik haar zo noem), het is heel herkenbaar.  Soms is ze zo opgewonden als ze de papa en mij samenziet dat ze met zichzelf geen blijf weet.  Vorige week, vlak nadat hij haar had gebracht, zei ze:
"Mama, ik wil iets zeggen"
"Ja, bolleke" zei ik.
"Mama en Papa samen, mooi"
Slik.
Ik wist even niet wat zeggen.

Je lag in bad

(we hebben zo’n heel groot, speciaal voor twee).

En ik kwam naakt, giechelend de badkamer binnen.

Ik wou genieten van een hoop schuim, de warmte en jou.

Je had het zelf voorgesteld.

Ik vergeet nooit, die blik toen in je ogen.

Het was zelfs geen blik, het was niets, enkel leegte.

Geen begeerte, passie, gevoel. Niets.

Soms, als ik de badkamer binnenga, zie ik je in gedachten nog liggen.
Jij en je blik.

Als je nog eens langskomt, neem je hem dan mee?