04-12-06

Ik gun het hem zo, deel II

Ik gun het hem zo, schreef ik een tijdje geleden over mijn mannelijke collega.  Ik had het toen over een harem en spanning in zijn leven, niet over het ontslag dat hij nu heeft gekregen.  Niet dat hij het niet verdient, hij begrijpt zelf wel waarom maar het had tien jaar geleden moeten gebeuren.  Niet nu, op zijn negenenveertigste na 12 jaar dienst.

Vorige week nam hij afscheid, ik vond het raar, hij was vriendelijk en ergens zag ik opluchting op zijn gezicht.  ‘Het beste voor jou en je vedette’ zei hij.  Ondanks zijn enervante tics heeft hij een goed hart.  Het gaat je goed, Cricri d’Amour.

23:11 Gepost door Lief in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: collega, ontslag, c4 |  Facebook |

26-09-06

Ik gun het hem zo!

Vooraan in de veertig is hij, mijn collega die rechtover zit.  Hij woont op de bovenverdieping  van de villa van mama en papa, draagt meestal een geel debardeurke en blauw hemd, de avond ervoor klaargelegd door de mama. 
’s Morgens, 2 voor 8, hij stapt uit zijn auto (waar hij al 15 minuten in zit te wachten), doet zijn routinetoer langs de klok en de post.  Komt boven, zegt bonjour en zet zich op zijn stoel.  Trekt allerlei onapeteitelijke smoelen terwijl hij in zijn neus peutert.

Neemt zijn thermos koffie (dank u mama) en drinkt ‘van den toot’. Meermaals heb ik al geprobeerd duidelijk te maken dat de stop eigenlijk ook een tas is.  Maar dan kijkt hij me stomzwijgend aan en drinkt voort.  Hij laat iets horen dat het midden houdt tussen een boerke, een oprisping en het geluid van het ophalen van slijmen. 

9u45: Hij gaat naar’t toilet, in ander gebouw, die hier in de gang zijn te dichtbij.  Langs de post en naar magazijn, klapke doen, of gewoon kijken hoe anderen werken.
10u30: ’t Wordt druk, hij doet alsof hij aan’t bellen is zodat hij zeker geen lijn van iemand anders krijgt.  Boerke laten. 

11u: Hij zegt dat hij een verzendnota gaat opvragen bij transport, iets dat wij allemaal via de server doen en afprinten op de printer naast ons.  Oprisping.

11u59: Hij neemt zijn brooddoos en thermos en eet zijn bokes in de refter, meestal alleen.  Dan gaat hij naar het internetlokaal, wat hij daar doet wil ik niet weten.


13u: Terug op buro vraagt hij of het druk was en zet zich neer.
14u: Zijn neusgat begint rood te zien van het gepulk.  Hij vraagt voor de 15de keer hoe hij een mail moet forwarden en zucht omdat de telefoon rinkelt.
15u: Terug druk dus belt hij naar de weer-lijn zodat hij enkele minuten geen telefoons meer krijgt, boerke laten.
15u30: Post wegdoen, naar toilet in ander gebouw
16u30: Zeker niet vragen of iemand anders veel werk heeft en hulp kan gebruiken.  Oprisping.
17u: Thermos en brooddoos in boekentas en jas aandoen. Langs post en klok en om 17u03 wagen in.


Maar om de twee/drie maand gaat hij op reis, naar Tunesië, verschillend hotel, steeds zelfde kustdorp.  En tijdens zijn trip fantaseren wij hier over wat hij daar aan’t doen zou zijn. Hilarische verhalen over harems, orgieën en communiefeesten van zijn bende klein mannen.


En als hij dan terugkomt en we vragen hoe het was, dan verschijnt er soms een poging tot glimlach rond zijn mond en dan denk ik  “laat het alsjeblieft waar zijn, onze wilde fantasieën, laat het waar zijn, ik gun het hem zo (en anders koop ik hem een koord)".

 

Enige gelijkenis met bestaande personen berust volledig op toeval!

10:00 Gepost door Lief in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: collega |  Facebook |