06-11-06

Blijven

Zes jaar heeft ze geleerd wat blijven was:
wat ouders deden, en wat alles dus ging doen:
een tafel bij een stoel, nu bij toen.
Het meervoud van geluk was: wij.

Sindsdien heeft ze geleerd wat enkelvoud is.
Zij. Nu weer half van jou, morgen half van mij.

Toen ze acht was was ze tien.
Eén helft van haar gezicht lief,
de andere liever. Bang om te kiezen
tussen verliezen en verliezen.

Vandaag is ze gewoon twaalf.
Vier ouders, twee echt, twee stief.
Slapen gaan moet met eindeloos gezoen.
Ze wint altijd. Ze heeft geleerd wat blijven is.
Wat ouders niet en kinderen wel doen.

-Herman De Coninck-

Ook al is mijn vedette vele jonger dan het kind in dit gedicht en heeft ze nog maar één stiefouder (eikes, de eerste keer dat ik haar zo noem), het is heel herkenbaar.  Soms is ze zo opgewonden als ze de papa en mij samenziet dat ze met zichzelf geen blijf weet.  Vorige week, vlak nadat hij haar had gebracht, zei ze:
"Mama, ik wil iets zeggen"
"Ja, bolleke" zei ik.
"Mama en Papa samen, mooi"
Slik.
Ik wist even niet wat zeggen.

 

10:31 Gepost door Lief in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) | Tags: blijven, de coninck, gedicht, scheiding |  Facebook |