28-09-06
De Poppies in de Ardennen
3 juli
Een chalet, mooi stukje gras (ja Val, goed afgereden), zwembad en zo weinig mogelijk werkende hersencellen.
Dat was de formule voor het weekend. We noemden onszelf de Poppies, ik weet niet meer waarom en het doet er ook niet toe, we hebben gelachen en dat was al wat ons interesseerde.
Opa Poppie, Tante Poppie, de Poppie kids, we hadden elk een naam.
Ik weet het, kinderachtig en dom, Flodder niveau. Maar waarom niet, we hadden fun.
Was lang geleden dat ik zo heb kunnen relaxen, dat ik eens niet elke minuut op mijn kleine Poppie moest letten omdat er voldoende volk was om haar in het oog te houden en met haar te spelen. En dat was het zaligste, zien dat zij zoveel plezier had en ervan genoot.
Ik kijk al uit naar het vervolg, sequels zijn welkom. Ik dacht aan ‘De Poppies aan zee’, ‘De Poppies gaan naar Benidorm’ en wie weet zelfs 'The Poppies go to Vegas'. LOL
27-09-06
Ik was dronken - gedichten
Ik was dronken van dromen
10:59 Gepost door Lief in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Email dit | Tags: gedichten, kaartenhuis, hartenkoning | 
Facebook |
26-09-06
Ik gun het hem zo!
Vooraan in de veertig is hij, mijn collega die rechtover zit. Hij woont op de bovenverdieping van de villa van mama en papa, draagt meestal een geel debardeurke en blauw hemd, de avond ervoor klaargelegd door de mama.
’s Morgens, 2 voor 8, hij stapt uit zijn auto (waar hij al 15 minuten in zit te wachten), doet zijn routinetoer langs de klok en de post. Komt boven, zegt bonjour en zet zich op zijn stoel. Trekt allerlei onapeteitelijke smoelen terwijl hij in zijn neus peutert.
Neemt zijn thermos koffie (dank u mama) en drinkt ‘van den toot’. Meermaals heb ik al geprobeerd duidelijk te maken dat de stop eigenlijk ook een tas is. Maar dan kijkt hij me stomzwijgend aan en drinkt voort. Hij laat iets horen dat het midden houdt tussen een boerke, een oprisping en het geluid van het ophalen van slijmen.
9u45: Hij gaat naar’t toilet, in ander gebouw, die hier in de gang zijn te dichtbij. Langs de post en naar magazijn, klapke doen, of gewoon kijken hoe anderen werken.
10u30: ’t Wordt druk, hij doet alsof hij aan’t bellen is zodat hij zeker geen lijn van iemand anders krijgt. Boerke laten.
11u: Hij zegt dat hij een verzendnota gaat opvragen bij transport, iets dat wij allemaal via de server doen en afprinten op de printer naast ons. Oprisping.
11u59: Hij neemt zijn brooddoos en thermos en eet zijn bokes in de refter, meestal alleen. Dan gaat hij naar het internetlokaal, wat hij daar doet wil ik niet weten.
13u: Terug op buro vraagt hij of het druk was en zet zich neer.
14u: Zijn neusgat begint rood te zien van het gepulk. Hij vraagt voor de 15de keer hoe hij een mail moet forwarden en zucht omdat de telefoon rinkelt.
15u: Terug druk dus belt hij naar de weer-lijn zodat hij enkele minuten geen telefoons meer krijgt, boerke laten.
15u30: Post wegdoen, naar toilet in ander gebouw
16u30: Zeker niet vragen of iemand anders veel werk heeft en hulp kan gebruiken. Oprisping.
17u: Thermos en brooddoos in boekentas en jas aandoen. Langs post en klok en om 17u03 wagen in.
Maar om de twee/drie maand gaat hij op reis, naar Tunesië, verschillend hotel, steeds zelfde kustdorp. En tijdens zijn trip fantaseren wij hier over wat hij daar aan’t doen zou zijn. Hilarische verhalen over harems, orgieën en communiefeesten van zijn bende klein mannen.
En als hij dan terugkomt en we vragen hoe het was, dan verschijnt er soms een poging tot glimlach rond zijn mond en dan denk ik “laat het alsjeblieft waar zijn, onze wilde fantasieën, laat het waar zijn, ik gun het hem zo (en anders koop ik hem een koord)".
Enige gelijkenis met bestaande personen berust volledig op toeval!
23-09-06
Beter één hand in de lucht ... dan onder opa's auto
27 juni
"Mijn handje doet geen pijn meer", zegt ze en ostentatief steekt ze het omhoog. "Kijk mama" en ze wijst fier naar het resterende stukje bandenspoor. Michelin stond er nog net niet ingedrukt.
Ze zal het later nog veel vertellen, haar eerste stoere verhaal. "Mijn Opa is over mijn hand gereden, dat deed veel zeer maar ik ben een sterke, ik kan daartegen."
"Ik heb niet lang geweend en ik wou er geen verband rond, dat is niet zo cool". Het moment voor mij om mijn wenkbrauwen te fronzen en stilzwijgend beter te weten.
2,5 jaar is ze nu, er zullen nog wel 'accidentjes' volgen besef ik. Hopelijk steekt ze geen andere ledematen meer onder een auto of ander bewegend object want ze kwam er nu wonderlijk wel vanaf.
En de mama ook want het was toch wel effe verschieten toen de ex belde met het heugelijke nieuws. 'Heb je Lotte haar SIS-kaart, ze heeft haar hand verpletterd".
Tja, de subtiliteit van een olifant.
22-09-06
Rechtbank part I
Woensdag naar de rechtbank geweest, samen. Het viel goed mee, geen emo-moment gehad. Tenzij heel even toen je vertelde van je vakantieplannen met haar. Maar dat heeft meer te maken met dat ik ook graag op vakantie zou gaan maar niet goed weet met wie.Auw, zaterdagmorgend
Auw, zaterdagmorgend 11u en hoofdpijn.