The never ending story

Ik weet niet naar wat.

2007-11-01T10:28:54+01:00

Het zat in mijn achterhoofd toen ik besliste om mijn andere blog even stil te leggen. 'Als ik het bloggen niet zo lang kan missen kom ik terug op mijn oude stek.' Het is altijd leuk een achterpoortje te hebben. Ik dacht dan ook het moeilijk te hebben om 3 weken niets te posten. Ik dacht dat er hopen inspiratie ging bovenkomen en die dan te gebruiken voor mijn boek. Niet dus.

Ik ben iemand die leeft in fases, periodes. De éne periode wil ik veel weggaan, aan een hoge snelheid leven, nieuwe dingen doen. In een andere periode ken ik rust, geniet van creatief zijn en thuis bij mezelf. Maar dan zijn er die tussenperiodes. Onrust, vragen, tegenwringen, vooral tegen mezelf. En raad u eens in welke periode ik nu zit? Nee ik ben niet depri of down. Mijn omgeving merkt niets. Alleen ik, ik wacht en zoek maar weet niet naar wat.

Einde jaar - einde blog?

2006-12-27T16:21:28+01:00

Beste familie en vrienden die hier af en toe komen piepen. Thanx voor jullie steun en ik wens jullie het allerbeste voor 2007.

Liefste bloggers en lezers van deze en mijn andere blog, thanx voor jullie vele toffe reacties en mailtjes. Ik heb ervan genoten.

Ik laat deze blog nu voor wat het is. Misschien kom ik binnen een tijdje terug, misschien ook niet. De bloggers die me kennen weten me nog wel te vinden. Tot later, Lief

The Secret

2006-12-21T14:49:36+01:00

Niet denken ‘morgen mag het niet regenen’ maar wel ‘morgen schijnt de zon’. En dan zal de zon morgen schijnen. Zo simpel is het volgens ‘The Secret’. Een film die ik gisterenavond samen met 300 andere geïnteresseerden bekeek. Een vriendin had vorige week gevraagd of ik zin had om mee te gaan. Mijn nieuwsgierige IK zei direct ja.

De algemene boodschap van ‘the Secret’ is een waarheid als een koe; positief denken en aantrekkingskracht zijn belangrijk als je iets wil bereiken. Maar in deze film werd het wel heel simplistisch voorgesteld.

Het geheel werd ingeleid en afgesloten door mensen die zich bezighouden met alternatieve en spirituele therapieën: yoga, lachtherapie, sapkuren, … Paul Codde was er ook, hij vertelde over zijn actie van komende zaterdag. Hij gaat een dagje knuffelbeer spelen in het Wijnegem Shopping Center. Al wie daar behoefte aan heeft mag van hem gebruik maken (om te knuffelen dus). Ik vind het op zich een raar idee en ik zie me niet zomaar een vreemde knuffelen. Maar toch kreeg ik het tijdens zijn uitleg even moeilijk. Nu zaterdag is het exact een jaar geleden dat ik iemand (een volwassene, mijn vedette gelukkig niet meegeteld) knuffelde. Die dag zelfs twee keer, ’s morgens toen HIJ afscheid nam en ’s avonds toen een vriendin me kwam steunen. Maar sindsdien niet meer. En het is grotendeels mijn eigen fout. Vroeger knuffelde ik heel veel, ik ben vrij fysiek, maar enkel met mijn partner, nooit met vrienden of familie. Tegen over hen hou ik me vaak stoer en een knuffel past niet in dat plaatje.

Misschien daarom dat ik zo vaak in bad en bed kruip, de warmte en geborgenheid van water en een groot dekbed dient als schrale vervanging van menselijke warmte.

Maar om het op het ‘The Secret’ wijze te zeggen: 2007 wordt mijn knuffeljaar!

U weze gewaarschuwd ;-)

'Ik hou van jou' zei je tussen twee monden vol wafel

2006-12-19T22:13:40+01:00

‘Ik hou van jou’, zei je tussen twee monden vol wafel.

Maar niet grappig; ook helemaal niet raar.

Een bal die je met alle ervaring van je drie jaar

vriendelijk naar mij toe rolde over tafel.

Ik bloosde haast als de eerste keer.

Niet elke dag, hoor ik dat zeggen, laat staan menen.

en als het toch gebeurt, heb ik geen antwoord meer.

Zoveel keer jouw leeftijd, ben ik tien keer

minder in staat te zegge wat jij zei; niet in staat

zomaar voor iemands voeten de lading bakstenen

van een verklaring uit te storten. Als ik het toch probeer

blijft het in mijn keel steken, een visgraat.

Want wat men passie noemt, dat leer

je nog wel, komt vaak op omverrijden neer.

Niet bij mij: ik ben zo knap dat ik alles kan geven

en mijn hart houden. Kussen zijn kussen.

Een bed is een bed. Zielen hoeven daar niet tussen

te komen. Jij zegt: een bed? Is om te slapen? Moge

het zo ongestoord: dat je nooit met open ogen

iemand naast je haast niet huilen hoort.

Herman de Coninck naar Jonathan Price

Damn

2006-12-11T23:04:46+01:00

Ik kwam HEM tegen en terwijl ik stoer vertelde over al het leuks dat ik vorig weekend uitstak begon dat molentje in mijn hoofd te draaien: ‘Nog steeds last van schilfertjes zo te zien. En zeker niet vermagerd, die pull is dan wel van een duur merk maar flateren doet hij niet. Ik heb altijd al gezegd dat zwart je niet goed staat. Kapper op congé zeker? Je baardje daarentegen laat je beter terug groeien, dan heb je zo geen babyface. En doe alsjeblieft dat gsm-oortje uit als je met me praat. Geste-pé. Communiceren is nog altijd niet je grootste talent. Welke talenten had je nu weeral? Oeps, ik moet heel hard nadenken. Zwijgen als ik vroeg wat er scheelde, er niet zijn als je nodig was en vooral weglopen.

“Tot één van dees” zeg je terwijl je je hand op mijn rug legt en een kus geeft. “Yep, C U” zeg ik cool, 'loser' mompel ik in mezelf.

En terwijl hij wegloopt zeg ik tegen mezelf 'trut, zie hem toch niet zo graag'.

Ik gun het hem zo, deel II

2006-12-04T23:11:55+01:00

Ik gun het hem zo, schreef ik een tijdje geleden over mijn mannelijke collega. Ik had het toen over een harem en spanning in zijn leven, niet over het ontslag dat hij nu heeft gekregen. Niet dat hij het niet verdient, hij begrijpt zelf wel waarom maar het had tien jaar geleden moeten gebeuren. Niet nu, op zijn negenenveertigste na 12 jaar dienst.

Vorige week nam hij afscheid, ik vond het raar, hij was vriendelijk en ergens zag ik opluchting op zijn gezicht. ‘Het beste voor jou en je vedette’ zei hij. Ondanks zijn enervante tics heeft hij een goed hart. Het gaat je goed, Cricri d’Amour.

3 jaar geleden

2006-11-28T11:57:17+01:00

3 jaar geleden lag ik nu te puffen. 11 uur aan een stuk. Om 6u ’s morgens water gebroken en om 17u45 ’s avonds besloot ze eindelijk dat het tijd was om af te zakken. Een ferme vedette van 3.7 kg en 53 cm. De tien extra dagen die ze geboekt had in mama’s buik zorgden ervoor dat ze er zo mooi uitzag als een baby van enkele weken.

Vanmorgen om 6u riep ze vanuit haar kamer. “Mama, ik ben wakker”. “Ik niet” riep ik terug. “Nu wel” riep ze pienter van bovenaan de trap. Ze kroop nog even bij me in bed om knuffels uit te wisselen. “Gelukkige verjaardag vedette” zei ik. Ze glunderde.

Vijf jaar geleden kon ik me niet voorstellen ooit meer van iemand te houden dan van hem. Nu besef ik dat de liefde voor je kind alles overstijgt en het tienvoud is van wat je voor je partner voelt.

Parttime papa

2006-11-21T20:18:46+01:00

Niet toen HIJ zei ‘ik ben verliefd op haar’ of ‘het is voorbij, ik wil scheiden’ maar wel toen HIJ zei ‘jij kan geen tweede kind aan’.

Dat was het meest pijnlijke dat HIJ of zelfs iemand anders ooit tegen me had gezegd.

We probeerden al een tijdje zwanger te raken van een tweede vedette maar door een klein medisch probleem lukte dat niet onmiddellijk.
Gelukkig moet ik nu zeggen.

Het was ZIJ die me op een dag zei; “Zou je niet terug je pil pakken, HIJ is niet zeker meer van een tweede kind.”. ZIJ was toen het vrouwelijke deel van onze beste vrienden. ZIJ was ook diegene waarmee HIJ samenwerkte, zijn hart bij uitstortte, op wie HIJ verliefd werd. ZIJ is diegene waarmee hij nu samen is, van kort nadat hij bij me wegging.

Ik heb hem toen gezegd ‘Alleen zou ik het niet aankunnen, samen wel’. Maar dat was het net, er was geen WIJ meer. HIJ was in gedachten al weg.

En eigenlijk durf ik te zeggen dat HIJ het niet had aangekund, een tweede kind. Niet fulltime. Flesjes geven, pampers verversen, ’s nachts opstaan. De eerste maanden hielp HIJ bij alles. Totdat ons vedette van een goede slaper veranderde in een ‘blijter’. Van vijf tot negen ’s avonds liep ik met haar op mijn arm. En hoe meer ze weende, hoe langer HIJ wegbleef en hoe drukker HIJ het had. HIJ wou rust en een happy family als HIJ thuiskwam, geen wenend kind en een gestresseerde vrouw.

Nu slaapt ons vedette weer flink en is HIJ een superpapa. Twee avonden op de week. HIJ heeft niet meer gevraagd, co-ouderschap was niet te combineren met zijn job en tja de voetbal is er ook nog hé.

HIJ is een goede papa, een parttime papa.

(Maar nooit meer dan dat.)

Op het kruispunt van het leven

2006-11-15T11:59:12+01:00

Op het kruispunt van het leven

kamen we elkaar tegen

en omdat onze harten op rood sloegen

bleven we staan

Als het groen wordt

Zullen we dan dezelfde weg inslaan?

Dit schreef ik in '94

12 jaar volgden we dezelfde weg.

Toen sloeg hij de andere kant uit.

Nu vind ik alleen mijn weg, zonder GPS ;-)

Doorgeefpoëzie

2006-11-10T11:12:05+01:00

Als ik één dag mocht kiezen

waarop ik niets had te verliezen...

dan stopte ik je het belegen licht in de mond

omdat ik je woorden altijd vrij donker vond.

(Wie vult aan? Zin toevoegen, kopiëren en posten op jouw blog. Eerste zin komt van http://bibien.skynetblogs.be/, de tweede van http://beate.skynetblogs.be/, derde van http://ikverander.skynetblogs.be/ , vierde van http://neverendingstory.skynetblogs.be/)

Als jij bent boom

2006-11-09T22:24:26+01:00

Als jij bent boom

in tuin van Eden

weet dan dat ik

nooit van een ander

zal eten.

Ik schreef dit in '94 en het stond op de cover van onze trouwmis.
Ik hield mijn belofte, hij beet in de appel.

Blijven

2006-11-06T10:31:10+01:00

Zes jaar heeft ze geleerd wat blijven was:
wat ouders deden, en wat alles dus ging doen:
een tafel bij een stoel, nu bij toen.
Het meervoud van geluk was: wij.

Sindsdien heeft ze geleerd wat enkelvoud is.
Zij. Nu weer half van jou, morgen half van mij.

Toen ze acht was was ze tien.
Eén helft van haar gezicht lief,
de andere liever. Bang om te kiezen
tussen verliezen en verliezen.

Vandaag is ze gewoon twaalf.
Vier ouders, twee echt, twee stief.
Slapen gaan moet met eindeloos gezoen.
Ze wint altijd. Ze heeft geleerd wat blijven is.
Wat ouders niet en kinderen wel doen.

-Herman De Coninck-

Ook al is mijn vedette vele jonger dan het kind in dit gedicht en heeft ze nog maar één stiefouder (eikes, de eerste keer dat ik haar zo noem), het is heel herkenbaar. Soms is ze zo opgewonden als ze de papa en mij samenziet dat ze met zichzelf geen blijf weet. Vorige week, vlak nadat hij haar had gebracht, zei ze:
"Mama, ik wil iets zeggen"
"Ja, bolleke" zei ik.
"Mama en Papa samen, mooi"
Slik.
Ik wist even niet wat zeggen.

Steek je blik in de blauwe zak

2006-11-03T01:01:26+01:00

Je lag in bad

(we hebben zo’n heel groot, speciaal voor twee).

En ik kwam naakt, giechelend de badkamer binnen.

Ik wou genieten van een hoop schuim, de warmte en jou.

Je had het zelf voorgesteld.

Ik vergeet nooit, die blik toen in je ogen.

Het was zelfs geen blik, het was niets, enkel leegte.

Geen begeerte, passie, gevoel. Niets.

Soms, als ik de badkamer binnenga, zie ik je in gedachten nog liggen.
Jij en je blik.

Als je nog eens langskomt, neem je hem dan mee?