11-12-06

Damn

Ik kwam HEM tegen en terwijl ik stoer vertelde over al het leuks dat ik vorig weekend uitstak begon dat molentje in mijn hoofd te draaien:  ‘Nog steeds last van schilfertjes zo te zien.  En zeker niet vermagerd, die pull is dan wel van een duur merk maar flateren doet hij niet.  Ik heb altijd al gezegd dat zwart je niet goed staat.  Kapper op congé zeker?  Je baardje daarentegen laat je beter terug groeien, dan heb je zo geen babyface.  En doe alsjeblieft dat gsm-oortje uit als je met me praat. Geste-pé.  Communiceren is nog altijd niet je grootste talent.  Welke talenten had je nu weeral?  Oeps, ik moet heel hard nadenken.  Zwijgen als ik vroeg wat er scheelde, er niet zijn als je nodig was en vooral weglopen. 

“Tot één van dees” zeg je terwijl je je hand op mijn rug legt en een kus geeft.  “Yep, C U” zeg ik cool, 'loser' mompel ik in mezelf.

 

En terwijl hij wegloopt zeg ik tegen mezelf 'trut, zie hem toch niet zo graag'.

23:04 Gepost door Lief in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: scheiding, damn |  Facebook |

Commentaren

och.. f**k, dat gevoel ken ik.
T'is precies van: 'hoe minder ze kunnen en hoe grotere losers, hoe harder je blijft plakken' :-)
Wat extra gekwets en de zaak is helemaal verloren :-)

Gepost door: Bibien | 12-12-06

Miljaar Zo herkenbaar...

Gepost door: a-woman | 12-12-06

heel herkenbaar, het zijn zielige zwakke figuren die enkel leven dank zij jou aandacht want zelf zijn ze echt niets waard hoor. Thank god i got rid of him!

Gepost door: mieke | 12-12-06

verdorie ook ik herken het. Omgekeerde psychologie noem ik het....

Gepost door: me my soul and I | 12-12-06

Oh ja dat ken ik ook. Negeren, andere kant uitkijken, niet eens vriendelijk doen
Maar als hij doorgaat hem toch met liefde nakijken...

Gepost door: Anna Stesia | 04-03-07

De commentaren zijn gesloten.