The never ending story

Eerst op terrasje een lekker slaatje gegeten (scampi’s, gerookte zalm, st-jacobsnoten, gamba’s, hmmmmmmmm, ’t was op zijn kosten, heb ervan geprofiteerd ;-).  Voor mij lang geleden dat ik zo een ‘dure plat’ at.  Buiten Quick en een croque in de plaatselijke taverne eet ik nog zelden buitenhuis (de culinaire creaties van de buurvrouw niet meegeteld).

Leuk gebabbeld over familie en vrienden en natuurlijk ons vedette.  Dan even naar de rechtbank gegaan om ons ja-woord te geven en een krabbel te zetten.  Nu is het enkel een kwestie van wachten en betalen en dan zijn we niet langer man en vrouw.

Ik heb die namiddag geen emo-moment gehad,  raar maar waar.  Na de rechtbank had ik geen zin om direct naar huis te gaan, mijn vedette was toch bij de papa en ik wou genieten van de halve dag congé die ik voor de gelegenheid had moeten nemen.  Dus naar Anderlecht shopping gereden.  Wou mezelf verwennen met een leuke blouse of vestje. Veel gepast, veel afgekeurd, veel gekocht voor mijn vedette. 

Het dipje kwam een dag later. Vermoeidheid, hoofdpijn en veel te veel nadenken.  Hoog tijd voor het weekend en een avondje onnozel doen (lees: zeveren en dansen in foute keet) om mijn moraal op te krikken.

Beide meisjes zijn flink geweest.  Mijn vedette en ik.  Het was onze eerste schooldag.  Ik had vakantie genomen om haar te kunnen wegdoen en halen en ondertussen een boekentas te gaan kopen (mét Poe-beer natuurlijk, ik had mijn orders gekregen ;-)

Op de speelplaats gekomen ging ze direct het klimrek onveilig maken en liep ze van het treintje naar de toren, van de toren naar de schuifaf van de schuifaf naar het treintje.  Toen de bel ging, ging ze flink op de stipjes bij de juf staan.  De ouders mochten op deze speciale dag mee tot in de klas.  Een dikke knuffel en ‘tot straks mama’ en ze was verdiept in de toren die ze van plan was te construeren.  Mama liep opgelucht de school uit.  Zonder traantjes (jawel, weinig die het kunnen geloven).  Al moet ik toegeven dat er toch wel een dikke krop in mijn keel zat toen ik wegreed.  Zeker toen ik een meisje door het raam ‘Mama, mijn mama’ hoorde roepen.  Maar ik was overtuigd dat het niet mijn vedette was, die was immers kalm met de blokjes aan het spelen.  Pas toen ik haar terug ging halen hoorde ik dat het wel degelijk mijn vedette was geweest.  Gelukkig wist ik dat op het moment zelf niet.

Toen ik haar ging halen, ik was er natuurlijk 10 minuten te vroeg, kwam ze naar me toe gelopen.  Blij omdat ze goed gespeeld had en blij omdat ze mama zag.  En toen ze naar me toen kwam gelopen dacht ik 'Ze wordt groot'. 
Zo groot als het cliché van de uitdrukking zelf.
G*dverd*mme, ze wordt écht wel groot, mijn vedette.
'Amaai' zou ze zelf zeggen.

Voor al wat niet om mijn vedette draait staat mijn gevoel op nul.  Alleen verdriet dat bovenkomt, geen woede, haat of nijd maar een groot pak verdriet dat drijft op mijn tranen.

Ik zou zo graag terug voelen.
Leuke dingen zoals kriebels, nieuwsgierigheid, slappe lach, verwondering, bewondering, …

Dus, ik ben er vroeg bij, voor mijn dertigste verjaardag graag een verrassingsmandje met een beetje van elk. 
Voor de rest vraag ik niet veel :-(

Vrijdag kreeg ik telefoon van mijn nonkel.  Om te zeggen dat mijn grootmoeder al enkele dagen opgenomen is in de kliniek.  Maandag was ze heel slecht, ademnood en uitdrogingsverschijnselen, het is nipt geweest.  Nu is ze weer beter, ze kan terug een beetje praten (zeer belangrijk voor de vrouwen in ons familie ;-)  Dinsdag mag ze waarschijnlijk terug naar de home.

Ze is dan wel 92 jaar, een mooie leeftijd om te gaan, zou je zeggen indien het om iemand anders grootmoeder ging.  “Zolang ze niet moet afzien”.  We zeggen het zo vaak. 
Maar toch, elke keer ik dergelijk nieuws krijg moet ik even slikken. 
Als het zover is, ga ik haar missen.  Fysiek is ze niet goed meer.  ‘Versleten en gedemodeerd model’ zeggen de tactvolle dokters.  Ze is moeilijk te been en kan met moeite nog iets vastnemen, haar ogen gaan nu ook erg achteruit.  Maar ze heeft een enorme innerlijke kracht en die straalt ze uit naar de mensen rond haar. Als je bedenkt wat zij allemaal heeft meegemaakt en dat zonder zagen en morren, respect. 

Een grootse vrouw.
God, of wie of wat doen ook, bedankt dat ze toch nog even mag blijven.